+ All About My Lifeฝนพรำ ในวันเหงาๆ
( แจ้งก่อนเลย )
1. รูปที่แสดง สามารถกดขยายรูปได้นะ หรือให้มันเปิดในหน้าใหม่ด้วยการ shift+click ซ้ายที่รูป
2. คอมเม้น แนะนำให้คัดลอกไว้ก่อนกดส่งนะ เพราะมันชอบมีปัญหา error แล้วหาย ต้องพิมใหม่
วันนี้ตื่น 8 โมงกว่า ๆ
ชั่งใจระหว่าง "นอนต่อแม่ม วันนี้มีเรียนคา่บเดียว"
กับ "เอาเหอะวะ ลุกไปเรียน อ.เค้าอุตส่าห์มาสอน"
ผลคือ ความขยัน ข้อหลังมันดันชนะ ก็เลยตื่นไปอาบน้ำแต่งตัว
ออกจากบ้านมาเจอ ไอ้หมาตัวนี้วิ่งไล่ ...
แฮ่ๆ ....
โปรดสังเกตด้านขวา โดนงับ เลือดสาดกระจาย
ดุโคตรๆ หมาไรไม่รู้
เปล่าหรอก โม้ไปงั้น จิงๆ มันเป็นน้ำหมากใครไม่รู้ 5555+
ไม่รู้มาพิศวาสไรนักหนา เวลาแต่งตัวเสร็จใหม่ๆ เสื้อขาวๆ เนี่ย ชอบจัง
วิ่งไล่มาตะกุยๆ สงสัยมันอยากขาวมั่ง ( ในรูปนี่ออกเหลืองๆ เพราะไม่มีคนจับอาบน้ำ )
แต่เจ้ากรรม ความวิริยะ อุตสาหะ ตั้งใจที่จะมานั่งเรียน ...
ดับสลายเ็ป็นผุยผง เพราะมาเจอเพื่อนบอก
"ตะกี้ โทรถามแล้ว อ. ไม่มาสอน"
เลยนั่งทำใจซักแพบ
แล้วก็เดินกระดิกหางไปแถวๆ ตึก 1
เจอหน้าเพื่อนกลุ่มโม เค้าเลยถามแบบรู้ทัน
"มาหาโมเหรอไง?"
"อือสิ"
ชอบที่นั่งมุมนี้นะ สงบแบบแปลกๆ ดี ลมเย็น ร่มรื่น ไม่ค่อยมีคนมาเพิ่มเมฆแถวๆ นี้
เดินไปเดินมา ... ก็โดนเพื่อนลากไปช่วยยกเสื้อ หนักโคตรๆ
เดินกลับมาอีกรอบ ก็หาโมโม่ไม่เจอ
แต่สุดท้ายก็เลยตามไปที่โรงอาหาร ...
( คิดซะว่าเป็นรูปโรงอาหารแล้วกัน ลืมถ่าย )
ก็เดินผ่านแถวนั้น เจออะไรแปลกๆ
( กระดาษอะไรมันมาซ้อนท้ายจักรยานเนี่ย ... )
ซูมเข้าไปอีกนิด แม่จ้าว ...
( เข้าใจว่าคงเก็บกด ... )
เดาว่าเป็นสาวน่ารัก ที่ท่าทางเอาเรื่องเหมือนกัน ดูจากลายมือน่ะนะ
เอ๊ะ หรือจะตีความเป็นกะเทยดี เพราะมันบอก .... ไม่ใช่ผู้หญิง T^T ...
กินข้าวกันเสร็จ ก็ไปนั่งอีกตึกนึง รอเรียน ..
จริงๆ กะขึ้นไปเนียน นั่งเรียนด้วย
( การได้ไปนั่งเนียน เรียนกับสาวที่ชอบเนี่ย เป็นอะไรที่สุขมากๆ สำหรับผู้ชายแบบเจ้าของไดฯ
ไม่รู้สิ มันได้เห็นเค้าในหลายๆ แบบ ตอนตั้งใจเรียน หรือองค์ลงในการทำงานกลุ่ม ก็ตลกดี )
แต่โดนคัดค้้านจากประธาน UN เลยไำด้แต่นั่งซึม
ระหว่างนั้น เพื่อนๆ ก็ถ่ายรูปเล่นกัน
แต่พอจะถ่ายโมโม่มั่ง ก็ไม่ยอม
ไม่รู้เพราะกลัวเอาลง hi5 หรืออะไรทำนองนั้น
ไม่รู้เหมือนกันนะ ...
วันที่ซื้อกล้องนี้มา ก็เป็นวันเดียวกับที่ตัดใจกับอีกคนนึง
เป็นวันที่ยอมรับว่าเรากับเค้าคนนั้น ไม่ได้เกิดมาคู่กันจริงๆ
ลึกๆ แล้วก็อยากขอถ่ายรูปเค้าเก็บไว้ซักใบ
อยากเก็บความรู้สึกที่มีต่อเค้าลงในรูปใบนั้น
และมันไม่ใช่รูปใบสุดท้ายหรอกนะ
เป็นแค่รูปใบแรกที่จะอวยพรให้ เราและเค้าโชคดี
( รูปใบต่อไป อาจจะเป็นงานแต่ง หรืออะไรอย่างอื่น
ขึ้นอยู่กับว่าเค้าจะจำเราได้หรือไม่ )
แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถถ่ายรูปเค้าไว้ได้
มันไม่เหมือนกับถ่ายรูปเค้าในหมู่เพื่อนน่ะ คนละอารมณ์กันเลย
มันก็ต้องใช้ความกล้านะ
ในการเอ่ยปากขอใครสักคนมาเป็นนางแบบ
ยิ่งเค้าเป็นคนที่เราชอบด้วยแล้ว
ก็เหมือนกับการบอกรักกลายๆ น่ะแหล่ะ
..............
สุดท้ายก็โดนทิ้งไว้นั่งคนเดียว
สักพัก ฝนก็สาดเทลงมา ...
แม่ม ได้อารมณ์สิ้นดี
ฝนตก ขึ้นมานั่งบนโต๊ะ หลบฝนกันหมด
เสร็จแล้วพอหยุดตก มันก็ลงมานั่งทับรอยที่มันเหยียบน่ะแหละ - -"
... คือ มันตกทั้งๆ ที่ฟ้าสว่างจ้าแบบนั้น
อีกมุมนึง สวยดีเหมือนกัน
รู้สึกแบบ ขนาดฟ้ายังจะเยาะเย้ยตูเลย 555+
นั่งไปนั่งมา มีหมามานั่งเป็นเพื่อน
หมาตัวนี้ชื่อเต้าฮวย มันเป็นหมาที่แบบ เวลามองตามันแล้ว
จะรู้สึกว่า ไอ้นี่มันคิดเป็นด้วยแฮะ เป็นหมาหยิ่งๆ ที่ไม่เคยกระดิกหางให้เห็น
แต่มันก็ไม่เคยกัดใคร ไม่รู้มันคิดอะไรอยู่ในใจเหมือนกัน
นั่งอยู่นานสองนาน จนฝนหยุดตก
......
ด้วยความที่มาแต่เช้า นั่งรากงอกยันบ่ายสอง
มันก็ยังไม่เริ่มเตรียมงาน ( งานอะไรซักอย่าง พรุ่งนี้ )
เสียเวลาเปล่าก็เลย กลับบ้านดีกว่า ยังได้มาทำอะไรต่อมิอะไร มีประโยชน์กว่านั่งหายใจทิ้งไปวันๆ
โทรหาโมโม่ก่อนกลับ
คือ อยากได้ยินทำนองว่า
"กลับบ้านดีๆ นะ" อะไรแบบนี้
( โทรคุยไป มองดอกไอ้นี่ไป เป็นดอกไม้เล็กๆ แต่ก็น่ารักดี เป็นทั้งไม้ดอกและไม้ใบในต้นเดียว )
แต่เปล่าเลย
โดนตอกกลับมาว่า
" รีบๆ กลับนะ "
กลุ๊มกลุ้ม
55555+
